Raphael (in het wit) is een vriend van mij die in januari zijn been verloor in Oekraïne. Hij stapte op een mijn.
Het gebeurde net na dit filmpje waarin hij even terug was om nieuwjaar met ons te vieren.
Sindsdien voelt oorlog niet meer als iets ver weg.
Het heeft een gezicht gekregen.
Een naam.
Daarom zei ik destijds: ga niet.
En nu gaat een klant van mij erheen.
Humanitair dan wel.
Slaapzakken, winterjassen, thermoondergoed en powerbanks brengen naar gezinnen met kinderen die in de vrieskou zitten.
En eerlijk is eerlijk: dat wringt.
Het maakt me bang.
Maar het maakt me ook stil.
Want terwijl ik denk dat ik niet moet gaan, weet ik ook dit:
Als dit soort mensen met eer en geweten stoppen met helpen, wie blijft er dan over?
Ik zou zelf niet gaan. Dat klopt.
Maar ik ben dankbaar dat er mensen zijn die het wel doen.
Niet uit heldendom, maar uit menselijkheid.
Omdat niets doen soms ook een keuze is.
En niet altijd de juiste.
Daarom doe ik mee aan de inzameling.
Wie kan bijdragen aan noodzakelijke spullen: dank.
Echt dank.
Kijk hier de hele video!
