Dit was onze eerste videocall. 2008.
Mijn moeder thuis.
Mijn broertje Maarten, toen nog op de basisschool.
En ik, op mijn studentenkamer in Rotterdam.
Via Skype natuurlijk. Helemaal modern.
Een videocall was toen nog iets bijzonders. Iets wat je bijna aankondigde:
“Kijk mam, we kunnen elkaar zien!”
Wat een tijd.
We zaten wat onwennig in de camera te kijken.
Slechte verbinding. Haperend beeld.
Maar we vonden het magisch.
Fast forward naar nu.
We werken samen.
Iedere dag.
En precies deze videocall hebben we nog steeds. Elke week.
Alleen… de rollen zijn omgedraaid.
Maarten leidt het gesprek.
Hij opent de meeting.
Hij vertelt wat er moet gebeuren.
Hij stuurt bij.
Hij neemt verantwoordelijkheid.
En wij luisteren.
Hoe fantastisch is dat?
Dat jongetje dat ooit wat verlegen in de camera keek, zit nu aan het roer.
Met visie.
Met rust.
Met leiderschap.
Wie had dat toen gedacht?
Dit is waarom ik zo geloof in tijd.
In groei.
In ontwikkeling.
Je ziet het vaak niet van dag tot dag.
Maar jaren later kijk je terug en besef je: wauw… er is zóveel gebeurd.
Mensen groeien.
Rollen veranderen.
Verantwoordelijkheden verschuiven.
En als je geluk hebt, mag je dat van dichtbij meemaken.
Als broer.
Als collega.
Als familie.
Ik voel vooral dankbaarheid.
Voor die eerste Skype-call.
Voor de reis die daarna kwam.
En voor het feit dat we nu samen bouwen.
Aan iets groters dan onszelf.
De tijd verandert technologie.
Maar nog veel mooier:
de tijd vormt mensen.
En soms mag je daar elke week opnieuw getuige van zijn 🙏
