Het engste moment van uit een vliegtuig springen gebeurt vóór je springt.
In je hoofd.
Je brein begint scenario’s te bedenken, vragen te stellen en redenen te zoeken waarom dit misschien een ontzettend slecht idee is.
Hoe hoger het vliegtuig komt, hoe harder die gedachten worden.
En dan gaat de deur open.
Op dat moment is er geen ruimte meer om na te denken.
Je vertrouwt de mensen om je heen, vertrouwt op de voorbereiding en laat los.
Dat moment liet me iets zien wat ik ook vaak in ondernemerschap heb ervaren:
Angst is vaak veel groter vóór de actie dan tijdens de actie.
We besteden zoveel tijd aan ons zorgen maken over wat er zou kunnen gebeuren.
Wat als ik faal?
Wat als het misgaat?
Wat als ik er niet klaar voor ben?
Maar zodra je daadwerkelijk in beweging komt, verandert er iets.
Angst wordt focus.
Spanning wordt energie.
En ineens ben je volledig aanwezig.
Tijdens de vrije val dacht ik niet aan werk, morgen, targets of problemen.
Ik was er gewoon.
Ik keek naar de aarde onder me en besefte opnieuw hoe ongelooflijk mooi het leven eigenlijk is.
Misschien hoeven we angst helemaal niet uit te schakelen.
Misschien moeten we alleen stoppen met alles wat er in ons hoofd gebeurt te laten bepalen wat we doen.
Soms moet je gewoon vertrouwen, loslaten en springen.
Enorme dank aan Wim de Gier, Erwin van den Braak, Arjan Musch, Demie Landsman, de cameraman, Skydive Teuge en iedereen die deze ervaring zo bijzonder heeft gemaakt.
Wat een ongelooflijke dag.
