Wat je hier niet ziet, is dat ik mijn zoontje hier pap aan het geven ben.
Iedere avond is dat ons ritueel.
20 minuten.
Hij springt het hele huis door en ik loop achter hem aan met een lepel pap. Af en toe ontwijkt hij me, af en toe hapt hij toe.
Een soort dans.
Ons zoontje heeft autisme. Hij is 5 en praat niet.
Geen mama.
Geen papa.
Hij kijkt wel, pakt onze hand en neemt ons overal mee naartoe.
Hij is de hele dag blij.
Heerlijk toch.
“Wat erg voor jullie,” zeggen mensen vaak.
Helemaal niet erg.
Het is geweldig.
Het is mooi.
Het is anders.
Maar het gaat er niet om wat normaal is.
Of wat het had kunnen zijn.
Het gaat erom dat je ziet wie er voor je staat.
En dat je daarvan geniet.
En daarvan houdt.
Met alles wat je hebt.
Zie je hoe mooi het is dat hij me een hand geeft?
Zonder naar mijn hand te kijken.
Hij weet het precies.
En hij geeft pas een hand als híj dat beslist.
Dat is connectie. Dat is communicatie.
Dat is het mooiste wat er is.
En ja, die dans om pap te geven is best vermoeiend.
Maar kinderen grootbrengen is best vermoeiend.
Zijn zusje is 2,5, spreekt drie talen en maakt de dienst uit in huis.
Dat is twee keer zo vermoeiend. 😂
En allebei zijn ze prachtig.
Vooral als ze samen spelen.
Of als ik haar vraag om haar broertje even te halen.
Dan komen ze hand in hand aanlopen.
Het is de hele dag genieten.
En dat vind ik de mentaliteit.
In ondernemen.
En in het leven.
Maak je niet druk over wat je niet kunt veranderen.
Geniet van alles wat je wél kunt doen.
PS: Ik heb dit eerst met mijn vrouw besproken en we vinden het mooi om te laten zien dat anders zijn niet erg is.
Juist heel mooi. ❤️
