Ik heb hier net een persoonlijk record gelopen.
12 kilometer, met gemiddeld iets meer dan 10 kilometer per uur.
En ik moet eerlijk toegeven: de afgelopen tijd had ik eigenlijk steeds minder vertrouwen in die marathon.
Mijn voeten doen pijn.
Mijn knie doet pijn.
Rechts doet pijn, links doet pijn…
Soms voelt het alsof alles tegenzit.
Ik heb het afgelopen halfjaar wel getraind, maar meestal kwam ik niet verder dan 6 of 7 kilometer.
En dan komt die marathon ineens wel heel dichtbij.
Maar vandaag gebeurde er iets.
Ik begon te lopen en het ging eigenlijk gewoon goed.
Niet perfect.
Niet pijnloos.
Maar wel veel beter dan ik had verwacht.
En ineens kwam dat vertrouwen weer terug.
Misschien kan ik dit toch.
Want zolang je blijft bewegen, blijft trainen, blijft proberen en vooral blijft dromen, kan er zomaar een dag komen waarop je merkt dat je veel verder bent dan je dacht.
Vandaag was voor mij zo’n dag.
Nog lang niet bij die 42 kilometer.
Maar wel weer een stuk dichter bij het geloof dat ik hem kan halen.
Dus blijven bewegen.
Blijven trainen.
Blijven proberen.
Blijven geloven.
En vooral:
Blijven dromen. ❤️
