🇧🇬 Deze week hoorde ik iets dat mijn hele ochtendritueel in één klap een andere betekenis gaf.
De vriendelijke meneer uit Bulgarije die ik elke dag bij het Zuidstation tegenkom, vertelde me dat hij eind deze maand teruggaat naar zijn thuisland. Zijn vrouw is ziek, en daar kan ze beter geholpen worden.
Het was een onverwacht, kwetsbaar moment, midden in de drukte van de ochtendspits.
Al maanden begint mijn dag met hem. Ik stop even, haal een cappuccino of thee (of als ik te laat ben en iemand anders was me voor: een chocoladecroissant of banaan), en luister naar waar hij die ochtend zin in heeft. Het is een klein ritueel, maar het brengt me altijd energie. En ik ben niet de enige: er zijn meer mensen die hem even iets brengen, een praatje maken, hem zien.
Juist dat raakt me: dat een simpele routine tussen twee vreemden kan uitgroeien tot iets dat betekenis heeft.
Dagelijkse rituelen zijn niet alleen gewoontes.
Ze zijn momenten van menselijkheid, van verbinding, van geven zonder verwachting.
In een wereld waar alles sneller lijkt te gaan, is het precies dit soort contact dat me laat voelen dat we deel uitmaken van iets groters. Een kop koffie, een kort gesprek, een glimlach, het is klein, maar het gevoel is groot. Voor hem. Voor mij. Voor iedereen die even stopt.
Zijn verhaal van vandaag herinnerde me eraan dat we allemaal onze eigen strijd en liefde met ons meedragen, vaak ongezien. En dat juist daarom die kleine, warme gebaren ertoe doen.
