Echter dan dit wordt het niet. ❤️
Onze oud-collega Benjamin kwam ons aanmoedigen tijdens de Amsterdam Marathon. En geloof me, fanatieker dan deze man kun je iemand bijna niet aanmoedigen!
Schreeuwen, juichen, een stukje meelopen, high-fives uitdelen, filmen. Alles!
Ik kreeg er letterlijk tranen van in mijn ogen.
Ik had nog zo’n 5 à 6 kilometer te gaan. Bijna bij de finish, maar op dat moment had ik het écht zwaar. Heel zwaar.
En toen dook Benjamin ineens op en gaf hij me precies de boost die ik nodig had. Zó bijzonder.
Dit is wat teams voor elkaar doen. Zelfs oud-collega’s. Want als je eenmaal een echte band hebt opgebouwd, verdwijnt die niet zomaar wanneer iemand het bedrijf verlaat.
En dat maakte deze hele marathon zo mooi.
42 kilometer lang riepen mensen je naam, moedigden ze je aan en hielpen ze je om door te gaan. Duizenden mensen die urenlang in de kou stonden, puur om anderen te steunen.
Eigenlijk denk ik dat de echte helden langs de zijlijn stonden.
Wat een sfeer. En wat zijn wij mensen toch prachtige wezens.
We kunnen het simpelweg niet zonder elkaar.
Niet in de sport, niet in het bedrijfsleven en zeker niet in het leven.
Dank je wel, Benjamin. Zelfs als ik deze video opnieuw bekijk, krijg ik weer tranen in mijn ogen.
Dát is waar het leven om draait. ❤️
